فرصتی دست داد تا یک فنجان طنز تلخ، گزیده‌ی طنز نوشته‌های وبلاگی و غیر وبلاگی ناصر خالدیان ، یکی از پرکارترین و موفق‌ترین حاضرین بلاگستان را ببینم.
تا آن‌جا که من می‌دانم، بعد از آن خانم و جوجه‌هایش که زمانی تمام زعمای قوم در بلاگستان را سر کار گذاشته بود، این اولین بار است که یک وبلاگ نویس با سابقه، نوشته‌های وبلاگی خود را منتشر می‌کند و از این جهت می‌تواند انگیزه‌ای و مقدمه‌ای باشد تا سایر دوستانی که آثار محتوایی در بلاگستان منتشر می‌کنند، با نشر نوشته‌هاشان آن‌ها را ماندنی کنند .
شخصن گرچه نوشته‌های خالدیان را در نقطه دنبال می‌کنم، اما دیدن مجموعه‌ای از این نوشته‌ها در کنار هم، برایم جالب بود و فرصتی به‌دست می‌دهد تا بتوان ارزیابی کلی از تلاش‌های البته درخور و پربار او داشت و اگر بشود، با حوصله‌ی کافی نمونه‌هایی از نوشته‌های او را در همین‌جا بررسی خواهم کرد.
اما به‌مختصر خواستم گفته باشم که طنز ناصر خالدیان به لحاظ فرم، تقریبن شیوه‌ی خود را یافته است، شیوه‌ای که در بعضی نوشته‌ها کاملن شاخص و متمایز می‌گردد. اما به لحاظ محتوا، نوشته‌های او بیش از آن‌که طنز باشد، به همان استعاره‌ای که در عنوان کتابش آورده است، تلخ است.
درست نمی‌دانم که این تلخی، از موضوعات انتخابی او ناشی می‌شود، یا از ریشه و نژاد او - که به حسب قرابتی که با آن دارم، همیشه و حتا در شادترین لایه‌های خود، با اندوهی پنهان آمیخته است- و یا شاید از چیز دیگر. اما هرچه هست، واقعیت آن است که شاید بشود طنز او را به آن‌همه تلخی که در خود دارد نادیده گرفت، اما خودش را نمی‌شود دوست نداشت، و این درست بر عکس ابراهیم نبوی‌ست که می‌شود -و بلکه مستحب است که- او را دوست نداشت وشخصیتش را نادیده گرفت، اما طنزش را نمی‌توان جدی نگرفت.

در حاشیه: خواندن کتاب را به همه پیشنهاد می‌کنم.

قربانت گردم، شکر خدا نبرد حاشیه و متن عجالتن به نفع وجود مبارک فضول الممالک تمام شده و تا اطلاع ثانوی فرمایشات ایشان را در همین ستون اصلی وبلاگ رویت خواهید فرمود. مخلص- میرزا شپله