اول- شرق، در غیاب هم‌میهن که جوان‌مرگ شد تا وسعت شیوع و قامت قد کشیدنش را نبینیم، و در حضور اعتماد و کارگزاران و بقیه، به نظر من حرفه‌ای‌ترین و در عین حال معتدل‌ترین روزنامه منتقد در ایران بود.
دوم- اگر بپذیریم که قسمت مقدر شرق از سوی کسانی که حتا تحمل همین حد از نقد معتدل را هم ندارند، از پیش معلوم بود و محکوم به بسته شدن، -که فرض دور از ذهنی هم نیست- اما باز هم دلیل نمی‌شود که از آن‌هایی که به بی‌پروایی گزک به دست شحنه بی‌گذشت دادند، حرفی نزنیم و نقدی و مروری بر ملاحظه‌گی آنان نداشته باشیم.
این موضوع وقتی جدی‌تر می‌شود که بیادمان بیاید که شرق با چه وسواسی بر سرپا مانده بود و می‌کوشید بهانه به دست کسی ندهد و از هیچ خط قرمزی عبور نکند. برای روشن شدن بد نیست این نوشته زیبا کلام و مصاحبه مهدی رحمانیان را ببینید .
سوم- به گمان من بهانه‌ی اصلی توقیف شرق، نه مصاحبه با آن خانم، که این نوشته‌ی آقای بهنود بود. نوشته‌ای که گرچه به اصرار نویسنده‌ی آن قرار نیست طنز باشد -که به تایید درست خودش هیچ استعدادی در طنازی ندارد- اما من یکی هنوز نمی‌فهمم اگر چنین نوشته‌ی بی‌سر و تهی را طنزی کم مایه ندانیم، چه باید بدانیم.
چهارم- خوب است آقای بهنود که عمری در این عرصه پیراهن دریده اند و روزگار دیده‌اند، می‌گفتند که فایده‌ی عبور دادن این نوشته در جوف نامشان، از زیر دیدگان مضطرب و مواظب متولیان شرق، و به چاپ سپردن آن در شرایطی که خود بهتر به آن واقفند چه بوده است و آیا این همه گشاده دستی بر اعتماد اهالی شرق ارزشش را داشته است یا نه.
پنجم- اگر بشود به تقریب ادعای مصاحبه کننده با ساقی قهرمان را در نداشتن عمدی بر ایجاد بهانه برای برخورد با روزنامه شرق پذیرفت - که می‌شود -، اما ادعای ندانستن سابقه و حواشی شخصی این خانم، در ذهن من یکی فرو نمی‌رود.
مگر اصلن این خانم کدام وجه مشعشع شاعرانگی و ادیبانه را داشته است که وجه اصلی شخصیت او - که به همان شهره آفاق شده است - به چشم حضرت پور محسن نیامده است؟
چطور می‌شود که ایشان کسی را بر سکوی مصاحبه نشانده است و قربان صدقه‌ی هنرش رفته است و سیل کلمات کشدار و لوس را برای روشن نمودن نوع نگرش ادیبانه او تبادل کرده است، بی‌انکه حداقل مرور کوتاهی بر نوشته‌های مثلن شاعرانه‌ی او داشته باشد و به احوال و مایه‌ی زبانزدی او واقف شود؟.
این کار پور محسن، اگر نگویم شیطنت، دست کم ریسک بی‌ملاحظه‌ای با سرنوشت شرق و اهالی او بوده است.

در حاشیه: به سیاق اغلب کسانی که در این باره نوشته‌اند، و ناگزیر اشاره‌ای هم به هم‌جنسگرایی خانم ساقی قهرمان - که اسم اصلی‌اش لابد یا طلعت قاسم‌آبادیست یا گلین باجی اویار یا چیزی شبیه این- داشته‌اند،من این بار از مدافعان ایشان که به محض هر نقد و انگی بر شخصیت ایشان، خود را محق می‌دانند که رگبار فحش و فضیحت را روانه منتقدین و مشمئزین کنند، یک سوال ساده دارم و آن این است که معنی پذیرفتن سلائق گوناگون و رعایت حقوق هم‌جنس گراها و انواع مشابه‌شان، آیا این است که باید آن‌ها را برسرمان گذاشته و حلوا حلوا کنیم و کسی جرات نقد شان و یا ابراز احساس شخصی در موردشان را نداشته باشد؟ و اصولن پذیرش حضور و حقوق این جماعت، یعنی پذیرش اعتقاد به مرام آن‌ها و تقدیس روابطشان؟

قربانت گردم، شکر خدا نبرد حاشیه و متن عجالتن به نفع وجود مبارک فضول الممالک تمام شده و تا اطلاع ثانوی فرمایشات ایشان را در همین ستون اصلی وبلاگ رویت خواهید فرمود. مخلص- میرزا شپله